Δ
Δη
Δημ
Δημι
Δημιο
Δημιου
Δημιουρ
Δημιουργ
Δημιουργί
Δημιουργία
Δημιουργία R
Δημιουργία Ri
Δημιουργία Rip
Δημιουργία Rip-
Δημιουργία Rip-Σ
Δημιουργία Rip-Συ
Δημιουργία Rip-Συγ
Δημιουργία Rip-Συγχ
Δημιουργία Rip-Συγχρ
Δημιουργία Rip-Συγχρο
Δημιουργία Rip-Συγχρον
Δημιουργία Rip-Συγχρονι
Δημιουργία Rip-Συγχρονισ
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμ
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμό
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-E
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Ed
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edi
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit
B
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By:
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: S
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SF
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFT
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTe
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTea
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam E
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Ex
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exc
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Excl
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclu
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclus
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusi
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusiv
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive M
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Mo
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Mov
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movi
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movie
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies
w
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies ww
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.h
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.he
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hel
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hell
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hella
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellas
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellast
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellastz
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellastz.
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellastz.c
Δημιουργία Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellastz.co
Δημιουργία Υποτίτλων- Rip-Συγχρονισμός-Edit By: SFTeam Exclusive Movies www.hellastz.com
Αποκλειστική διανομή υποτίτλων SFTeam/HellasTz.com
Αν θες να συμμετέχεις μαζί μας στην μετάφραση ταινιών...
...στείλε μήνυμα στο... sfteamgreeksubs ws@gmail com!
Υποτιτλισμός: Επαμεινώνδας Σουφλερός
Με αναγνωρίζεις;
Δεν με θυμάσαι;
- Είμαι ο φίλος του Σιρίλ. - Σωστά!
Πώς είσαι;
- Καλά. Εσύ; - Μια χαρά.
Πώς είπαμε ότι σε λένε;
- Τι; - Πώς είπαμε ότι σε λένε;
Άννα. Εσένα πώς σε λένε;
- Γκρεγκ. - Σωστά. Τι κάνεις;
Μια χαρά. Εσύ;
- Μόνος σου είσαι; - Ναι.
Τηλεφωνώ στους φίλους μου μία ώρα τώρα.
Δεν ξέρω πού είναι.
Τριπάρω, αρχίζει να με πιάνει.
Κι εμένα το ίδιο.
- Δεν ξέρω. - Αλήθεια;
Να αγγίξω τα μαλλιά σου;
Είναι απαλά...
Δεν είναι η ίδια.
Έχουμε κάτι δυνατό.
Τι;
Εμείς οι δυο;
Ποτέ δεν έχω νιώσει έτσι.
Είναι αληθινό;
Ίσως δεν ξυπνήσουμε μαζί και δεν βρεθούμε ξανά.
Πες μου τα πάντα.
Τα πιο κρυφά σου μυστικά.
Σαν τι;
Δεν ξέρω.
Για όταν ήσουν μικρή.
Ως παιδί φανταζόμουν
πως όταν έκλεινα τα μάτια
οι άλλοι έπαυαν να υπάρχουν.
Εμφανίζονταν μόνο γιατί τους έβλεπα.
Η ζωή ήταν ένα μεγάλο παιχνίδι με εμένα πρωταγωνίστρια.
Πίστευα πως όλα θα χάνονταν αφού πέθαινα.
Όλος ο κόσμος θα έσβηνε.
Ήμουν λίγο τρελή.
Δεν πειράζει. Συνέχισε.
Μεγάλωσα στην επαρχία.
Ήταν λίγο βαρετά.
Όταν δεν άφηναν να δούμε τηλεόραση, βγαίναμε έξω με την αδερφή μου
και βλέπαμε τα αεροπλάνα στον ουρανό.
Κάποιες φορές διασταυρώνονταν δύο ίχνη.
Το έβλεπα σαν σημάδι.
Ένιωθα πως κάτι επρόκειτο να συμβεί.
Πιστεύω πως ήθελα να δω κάτι άσχημο.
Όπως να πέσουν όλα τα αεροπλάνα.
Σαν να ήθελα κάτι να με κάνει επιτέλους να νιώσω...
ζωντανή.
Σταμάτα να καπνίζεις τόσο.
Καπνίζεις πάρα πολύ. Είσαι χειρότερη κι από μένα.
Ευχαριστώ.
Πέρυσι απλώς κάπνιζες μία στο τόσο.
- Μη μου λες τι να κάνω. - Χειρότερα από μένα.
- Μη μου λες... - Κάπνιζες πολύ λιγότερο.
Συνειδητοποιείς ότι πάντα μου λες τι να κάνω;
Δεν σε ανάγκασα να βγεις.
Όχι, αλλά το κάνω για σένα.
Είμαι κουρασμένος, δεν μου αρέσει να βγαίνω Κυριακή.
Πήγαινε σπίτι.
- Όχι, θα σου κάνω παρέα. - Περνάμε τέλεια.
Κοίταξέ τους, κυνηγούν την πλήξη τους,
λες κι είναι το κάτι άλλο.
- Συναυλία ή καρναβάλι είναι; - Κάνε μου τη χάρη.
Φυσικά.
Δεν έφτανε η χάλια μουσική.
- Πρέπει να προσθέσουν κι άλλη. - Τι;
Υπάρχει αρκετή χάλια μουσική. Δεν
χρειάζεται να προσθέσουν τη δική τους.
- Άκου τον βιρτουόζο. - Πίνουν κόκκινο κρασί,
φορούν μπερέ, παίζουν τρομπόνι και τη βλέπουν μουσικοί.
Κάποιοι έχουν φαντασία κι άλλοι καθόλου.
Κάποιοι είναι ανίδεοι κι άλλοι είναι λίγο λιγότερο ανίδεοι.
Εσύ πού ανήκεις;
Στους λιγότερο ανίδεους.
Ελπίζω η Βαρκελώνη να πει ναι. Η Βαρκελώνη είναι φοβερή.
Περίμενε.
Τώρα μου το λες αυτό;
Δεν ξέρω, περίμενα την απάντηση.
Φρόντισες να με στριμώξεις σε μια γωνία πριν μου το πεις.
Τι εννοείς;
Νομίζεις πως θέλω να πάω;
- Γιατί όχι; - Γιατί να θέλω να πάω εκεί;
Δεν ξέρω. Έχει λιακάδα. Έχει καλό καιρό.
Γιατί να αγοράσουμε ένα άθλιο διαμέρισμα στο Παρίσι
αν μπορούμε να πάρουμε ένα δίπλα στη θάλασσα εκεί;
Δεν νοιάζεσαι για τους στόχους μου.
Κάνεις το δικό σου, μόνος σου, έχεις τη δουλειά σου, τα λεφτά σου,
τον χώρο σου, το διαμέρισμά σου, κι εγώ δεν χωρώ στα σχέδιά σου.
Τι εννοείς; Πώς σου ήρθε αυτό;
Θέλω να πάω στην Ισπανία, λες;
- Δεν ξέρω. Δεν θέλεις τίποτε. - Θέλω πολλά πράγματα!
- Όπως να είσαι σερβιτόρα; - Στάσου.
Τι είπες;
- Πες ξανά τι είπες. - Θέλεις να είσαι σερβιτόρα;
Ναι!
- Και οι σπουδές φυσικοθεραπείας; - Θα τις κάνω.
Το ίδιο είπες και πριν δύο χρόνια.
Δεν πιστεύεις σε μένα.
Δεν θέλεις να με στηρίζεις. Θέλεις να φύγεις χωρίς εμένα.
Εντάξει, λοιπόν. Πήγαινε μόνος σου.
Γιατί να θέλω να πάω χωρίς εσένα;
Τι συμβαίνει τώρα; Με νευριάζεις.
- Τι; Πρέπει να ηρεμήσω; - Παραφέρεσαι.
Σου μιλώ ήρεμα για τη δουλειά μου.
Τέλεια! Μιλάς για τους στόχους σου!
Εσύ, εσύ, εσύ! Πάντα για σένα λες.
- Στάσου. - Θες να πας Βαρκελώνη.
Θες να βγάλεις χρήματα.
- Εγώ δεν υπάρχω. - Ποιος πληρώνει το νοίκι;
Επειδή πληρώνεις το νοίκι είσαι πιο σημαντικός;
Λυπάμαι, αλλά εγώ φέρνω χρήματα στο σπίτι.
- Πάντα τα λεφτά είναι το θέμα. - Τι;
Τα λεφτά; Τι άλλο υπάρχει;
- Υπάρχει... - Τι;
- Υπάρχεις εσύ κι εγώ, δεν ξέρω... - Τι πρόβλημα έχεις;
Θέλεις να βγάλεις λεφτά, έτσι;
- Ειλικρινά, ναι. Και λοιπόν; - Έλα εδώ να μιλήσουμε.
- Τι πρόβλημα υπάρχει; - Θέλω να βγάλω χρήματα.
- Θέλω να ζω καλά. - Κάν’ το χωρίς εμένα.
Σε ξέρω καλά. Δεν θα τα καταφέρεις μόνη σου.
Φαντάσου μας αργότερα.
Τι βλέπεις;
Ας μην πάμε εκεί.
Ίσως απομακρυνθούμε.
Τι θα συμβεί τότε;
Δεν ξέρω.
Θα ήταν κρίμα.
Δώσε μου το χέρι σου.
Φοβάσαι τι θα συμβεί;
Δεν θέλεις να κάνεις κάτι;
Δεν θες να βρεις δουλειά αντί να γυρίζεις άσκοπα;
Θα καταφέρεις τίποτε έτσι;
Ήδη του το είπα αυτό.
Αλλά πιστεύει ότι πρέπει να μετακομίσουμε.
Δεν ξέρω... Θα σε πάρω αργότερα.
Η ζωή σου είναι...
εντελώς...
αδιάφορη.
Είναι κανονική.
Τι εννοείς "κανονική";
Έχεις φίλους.
Έχεις πλάνο καριέρας.
Τα πας καλά με τους δικούς σου.
Μου λες ότι είμαι βαρετός.
Όχι, δεν λέω αυτό.
Μου αρέσει.
Κανείς δεν σε αγαπούσε;
Δεν το πιστεύω.
Όχι! Μη!
Μη!
Έλα μαζί μου.
Έλα για παρέα.
Για λίγες μέρες μόνο.
Δεν έχω επιλογή.
Τότε έλα μαζί μου.
Δεν μπορείς να με αφήσεις πίσω.
Τι σε κρατά στο Παρίσι;
Μόλις βρω δικό μου χώρο,
μπορείς να με επισκεφτείς για λίγες μέρες.
Γιατί να το κάνω;
Θα εγκατασταθώ εκεί. Θα έρθεις. Αν δεν σου αρέσει, θα παραιτηθώ.
- Θα μας κάνει καλό. - Γιατί αυτό;
Δεν ξέρω.
Θα κάναμε ένα νέο ξεκίνημα.
Ονειρεύτηκα την πρώτη μας συνάντηση.
Δεν ήταν τυχαία.
- Εννοείς... - Αυτό που έχουμε είναι μοναδικό.
Δεν πρέπει να χαλάσει.
Πάντα είμαστε ειλικρινείς.
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τώρα.
Σε παρακαλώ, έλα μαζί μου.
Σε αγαπώ.
Κυρίες και κύριοι, σας ενημερώνουμε ότι βρισκόμαστε σε πτήση.
Σας υπενθυμίζουμε ότι έχει ανάψει η ένδειξη της ζώνης.
Σας υπενθυμίζουμε ότι πρέπει να παραμείνετε στις θέσεις σας
με τις ζώνες σας δεμένες.
Δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσετε την τουαλέτα. Ευχαριστούμε.
Είπα πολλά;
Απλώς σε κοιτάζω.
Είναι σειρά σου.
Όταν η αδερφή μου ήταν μικρή,
έπαιζε The Sims.
Την παρακολουθούσα για ώρες.
Έλεγε πως ήταν σαν κανονική ζωή μέσα σε παιχνίδι.
Θυμάμαι πως αναρωτιόμουν μήπως ζούσαμε σε παιχνίδι.
Χωρίς να το ξέρουμε.
Μη με πειράζεις.
Δεν θα το κάνω.
Έχεις ποτέ αναρωτηθεί αν το Παρίσι κι οι ζωές μας,
ακόμη και το σύμπαν,
ανήκουν σε ένα τεράστιο παιχνίδι;
Λες κι η πραγματικότητα,
ή μάλλον η εμπειρία της πραγματικότητας,
είναι εικονική.
Σαν πρόγραμμα υπολογιστή.
Ίσως το πρόγραμμα έρχεται
από έναν άλλο κόσμο
και από άλλη εποχή.
Και η ζωή μας, όπως ίσως και τα πάντα...
αυτή η πόλη...
είναι ένας εικονικός κόσμος
φτιαγμένος από ένα ευφυές ον ανώτερο από εμάς.
Κοίταξε όλους αυτούς.
Δεν είναι η ζωή τους ήδη γραμμένη κάπου;
Σίγουρα το ξέρουν.
Είναι σαν να ζήσαμε σε ένα μεγάλο όνειρο.
Κάπου σε ένα κέντρο δεδομένων.
Στο όνειρο κάποιου άλλου.
Ένα επαναλαμβανόμενο, αέναο όνειρο.
Όλα θα ήταν δυνατά.
Ακόμη κι η ζωή μετά τον θάνατο.
Τι πιστεύεις;
Αυτό θα εξηγούσε πολλά.
Όπως όλα τα συμβάντα που δεν καταλαβαίνουμε.
Θα ήταν πολύ καλύτερα...
αν τίποτε δεν υπήρχε πραγματικά.
Κοίτα.
Κοίτα γύρω μας.
Είναι όλοι τόσο τέλειοι που αποκλείεται να είναι τυχαίοι;
ΧΡΗΣΜΟΣ
- Πώς είσαι; - Σε έψαχνα παντού.
- Προσπάθησα να σου τηλεφωνήσω. - Δεν έχω μπαταρία.
Είναι απίστευτο.
- Τι; - Υπάρχει...
Μόλις έπεσε ένα αεροπλάνο.
- Αλήθεια; -Πήγαινε Βαρκελώνη. Νόμιζα πως ήσουν μέσα.
- Θα μπορούσε να ήσουν μέσα. - Σωστά.
Τι κάνεις;
- Τι; - Δεν ξέρω.
- Δεν φαίνεται να σε νοιάζει. - Με νοιάζει.
Μα πρέπει να φύγουμε.
Είπες στον Γκρεγκ ότι είσαι καλά;
- Να του τηλεφωνήσουμε αμέσως. - Άσε το κινητό σου.
- Έλα. - Τι...
- Σταμάτα, να πάρει! - Είσαι...
- Δώσ’ μου πίσω το τηλέφωνό μου. - Ορίστε.
Δεν θα του το πεις;
- Εντάξει, θα τον πάρω. - Γιατί αντιδράς έτσι;
- Γιατί... - Τι έχεις πάθει;
Έκλαιγες;
- Ο αγώνας είναι εκεί! - Δεν θέλω να τρέξω.
- Δεν είμαι δρομέας. - Τότε δώσε μου τον αριθμό σου.
Μην είσαι χαζή.
Παραλίγο να πέθαινες,
και το μόνο που θες είναι να τρέξεις.
Δώσ’ το μου αυτό.
Αν δεν θες να τρέξεις, θα τρέξω στη θέση σου.
Και μην κάνεις μούτρα!
Συγχαρητήρια.
Ευχαριστώ.
Πες μου.
Τι να σου πω;
Τι νιώθεις;
Για ποιο πράγμα;
Δεν νιώθεις τίποτε;
Θα έπρεπε να πω: "Σ’ αγαπώ".
Όχι.
- Όχι έτσι στο άκυρο. - Άρα τι;
Τι νιώθεις;
Άρα μου λες ότι...
νιώθεις επιτυχημένος.
Συγκριτικά με σένα, ναι.
Χρησιμοποιείς ζυγαριά για να μας συγκρίνεις;
Μας ζυγίζεις κάθε βράδυ;
"Βάζω στον εαυτό μου Α+ στην προσωπική επιτυχία.
Εσύ παίρνεις Γ-
γιατί δεν δουλεύεις και δεν ανεβαίνεις
στην κλίμακα της κοινωνίας".
Εντάξει, ωραία, αν έτσι σου αρέσει...
Δεν έχω χρήματα. Αυτό σε ενοχλεί.
Όχι, δεν έχεις φιλοδοξία. Αυτό με ενοχλεί.
Άου!
- Δεν θέλω να ακουστώ κακός. - Συμφωνώ πως δεν έχω φιλοδοξία.
Θυμάσαι; Τους πρώτους μήνες στη δουλειά τούς μισούσα.
Ήταν βαρετή και μονότονη.
- Δεν με εμπιστεύονταν. - Θυμάμαι.
- Συνέχισα να δουλεύω σκληρά. - Δεν ήσουν...
- Τι; - Δεν ήσουν χαρούμενος.
- Όχι ιδιαίτερα. - Καθόλου χαρούμενος.
Συνέχισα να δουλεύω σκληρά
και δες με τώρα...
- Κοίτα πόσο γρήγορα... - Έχεις πετύχει τόσο πολλά...
Δεν λέω αυτό,
μα κοίτα πόσο γρήγορα προόδευσα στη δουλειά.
Και τώρα είμαι χαρούμενος και βγάζω καλά λεφτά...
Δεν θέλω να γίνω Αμερικανίδα επιχειρηματίας.
Δεν είναι αυτό το ζήτημα.
Δεν θέλω να ανοίξω πεντάστερα ξενοδοχεία.
Κανείς δεν σου ζητά να το κάνεις αυτό.
- Δεν σου ζητώ... - Μα αυτή είναι η ιδέα.
Όχι, θέλω μόνο να πω
ότι αν δεν είσαι ενεργή, βυθίζεσαι.
Δεν θέλω να ανέβω στην κλίμακα.
- Δεν βυθίζομαι, επιπλέω. - Μα εννοώ...
- Επιπλέεις. Και παρασύρεσαι. - Όχι, εγώ...
Δεν θέλω να ανέβω στην κλίμακα όπως εσύ.
- Δεν με ενδιαφέρει. - Δεν είσαι καν στην κλίμακα.
- Αλήθεια είναι. - Ναι.
Αλλά δεν με ενοχλεί.
Νιώθω σαν να είμαστε ένα ξένο ζευγάρι
που επισκέπτεται το Παρίσι πρώτη φορά.
Καλημέρα!
- Καλά είστε; - Να σας πούμε;
Ναι, παρακαλώ.
Τέλεια. Είμαστε οι Κόκκινες Μύτες.
- Μας έχετε ακουστά; - Ναι.
Παίζουμε κιθάρα, κάνουμε μαγικά κόλπα.
Αν το κάνετε δωρεάν, δεν θα αρέσει στον Γκρεγκ.
Θεωρεί πολύ σημαντικό να βγάζει κανείς χρήματα.
- Μα... - Συνέχεια μου το λέει.
Έχω ένα σωρό επαφές. Τα καταφέρνω.
Για παράδειγμα...
Κάποιοι άνθρωποι...
Πρόσφατα, ένας πατέρας...
Διασκέδαζα τον γιο του κι εκείνος μου είπε:
"Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνεις, έχω μια εταιρεία παραγωγής".
- Μου έκλεισε δουλειά. - Ορίστε.
- Ελάτε να δείτε. Είναι καλό. - Ευχαριστούμε.
Μην υποκρίνεσαι. Ξέρω πως θες να κλάψεις.
Κοίταξέ τους όλους.
Ένα αεροπλάνο μόλις συνετρίβη...
Μπορώ να έχω το τηλέφωνό μου; Ευχαριστώ.
Φυσικά.
Το αεροπλάνο...
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Σε πτήση από το Παρίσι στη Βαρκελώνη.
Επέβαιναν 148 άτομα.
Ακόμη δεν γνωρίζουμε πολλά για τη συντριβή,
αλλά φαίνεται
ότι δεν επέζησε κανείς.
Ακόμη δεν γνωρίζουμε τα ονόματα των θυμάτων.
Πρόκειται για τραγωδία.
Πρέπει να θρηνήσουμε για τις απώλειες.
Ο υπουργός Εσωτερικών, Μπερνάρ Καζνέβ,
μεταβαίνει στον τόπο του συμβάντος.
Έχει συσταθεί μονάδα αντιμετώπισης κρίσεων
και σε λίγα λεπτά θα γνωρίζουμε λεπτομέρειες.
Η χώρα μας πενθεί.
Οι οικογένειες θρηνούν και βιώνουν μεγάλη οδύνη.
Έχω φροντίσει να ενταθούν τα μέτρα ασφαλείας.
Βρισκόμαστε στη μέγιστη επιφυλακή παρά τη μεγάλη θλίψη μας.
Είναι αλήθεια.
Δεν έχετε λόγο να φοβάστε.
Αλλά ενώπιον του τρόμου
αυτό το έθνος γνωρίζει πώς να γίνεται δυνατό.
Η Γαλλία πρέπει να φανεί δυνατή.
Η Γαλλία πρέπει να είναι...
Λυπάμαι. Δικό μου λάθος.
Σε προσκάλεσα.
Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Έχουν περάσει μήνες...
Φίλα με.
- Σ’ αγαπώ. - Κι εγώ.
Κανείς δεν γνωρίζει...
Είναι αδύνατον ένα αεροπλάνο να χάσει
- τόσο υψόμετρο... - Σταματάμε να μιλάμε γι’ αυτό;
Θα μάθουμε όταν ανασύρουν το μαύρο κουτί.
Δεν με ενδιαφέρει.
Θέλω μόνο να μη μαλώνουμε.
Ας αγαπηθούμε ξανά.
Κι εγώ το ίδιο θέλω.
Ποιοι είμαστε;
Δεν μπορείς να βρεις εναλλακτική;
Σας ευχαριστούμε!
Αυτό ήταν όλο! Ευχαριστούμε...
Του φαίνεται κανονικό. Δεν βλέπει κανένα πρόβλημα.
Επέστρεψε στο Παρίσι σαν να μη συνέβη τίποτε
και χωρίς να μιλάμε γι’ αυτό.
Λες και η συντριβή του αεροπλάνου έλυσε τα πάντα για εκείνον.
Με ακούς;
Ξεκινάμε από την αρχή. Πρέπει να ξεχάσω πώς νιώθω.
Ναι.
Έφυγε. Επέστρεψε. Όλα καλά. Ό, τι έγινε ανήκει στο παρελθόν.
- Εγώ... - Τον αγαπάς ακόμη;
- Έτσι νομίζω... - Τι;
Δεν ξέρω τι θέλω.
Κάντε άκρη...
Το είδατε αυτό; Μου επιτέθηκε!
Είσαι θεότρελη!
Όχι; Εντάξει. Καλά...
Είναι απλώς που... Δεν ξέρω.
Μακάρι να ήμαστε όπως παλιά.
Εντάξει, ωραία.
Καλημέρα.
Χάρηκα, είμαι η Άννα.
Πώς σε λένε;
Κι εγώ χάρηκα. Είμαι ο Γκρεγκ.
Με τι ασχολείσαι;
Τίποτε, απλώς σπουδάζω.
Και...
Και βαριέμαι.
Αλήθεια; Θα έπρεπε να μου το έχεις πει!
Εγώ δεν βαριέμαι καθόλου.
Ένα πρώτο φιλί;
Ας το κάνουμε.
Ένα, δύο, τρία.
Ένα αγόρι πλησιάζει ένα κορίτσι μόνο του στο πλήθος.
Πηγαίνει έξω.
Τη φιλά.
Ο ουρανός είναι γαλανός.
Η πρώτη τους στιγμή.
Τόσο γλυκιά κι ανάλαφρη που είναι απόλυτα πιστευτή.
Το θαύμα της γνωριμίας.
Τώρα του λέει κάποια από τα μυστικά της.
Την ιστορία που θα ζήσουν αν συνεχίσει να τη φιλά.
Τι θα συμβεί.
Τι είναι αναπόφευκτο.
Ξέρει, ο έρωτας είναι μια κατάσταση.
Είναι μια μετάβαση.
Ξέρει πως ο έρωτας
αφήνει ένα νέφος καπνού πίσω.
Ένα ίχνος στον ουρανό που εξαφανίζεται.
Σαν τα αεροπλάνα πάνω από το πατρικό της σπίτι.
Σαν να μην είχε αλλάξει τίποτε από τότε,
όταν ευχήθηκε να τα έβλεπε να συντρίβονται.
Καλημέρα!
Ήταν έτοιμη να ξεχάσει τον κόσμο.
Έτοιμη να γίνει κάποια άλλη.
Μα ξέρει ότι θα επιστρέφει σε αυτήν τη στιγμή.
Σε αυτήν τη συνάντηση.
Όπως επιστρέφουμε στα παιδικά χρόνια πριν πεθάνουμε.
Δεν πιστεύεις ότι θα μπορούσαμε...
να εκμεταλλευτούμε ό,τι συνέβη;
Να το βλέπαμε σαν κάτι καλό, σαν ηλεκτροσόκ,
κάτι που θα μας πάει στο επόμενο επίπεδο.
Απίστευτο δεν είναι;
Είσαι εδώ, μα θα μπορούσες να έχεις πεθάνει.
Τόσοι άνθρωποι πέθαναν, μα εσύ είσαι εδώ.
Δεν είναι μια σπουδαία ευκαιρία;
Θέλω να πω...
Πες με φιλόδοξο και φαντασμένο, μα μπορούμε να κάνουμε τα πάντα τώρα.
Μπορούμε επιτέλους να γίνουμε ό,τι ονειρευόμαστε.
Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Πρέπει μόνο να τα κάνουμε.
Μπορείς να μετακομίσεις σε μένα. Θα είναι τέλεια.
Μπορούμε τα πάντα.
Αρκεί μόνο να πάψεις να φοβάσαι.
Σταμάτα να βυθίζεσαι σε αμφιβολίες.
Βγάλ’ τες από το κεφάλι σου.
Εντάξει, απογειωνόμαστε.
ΕΙΜΑΙ ΣΑΡΛΙ
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!
ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;
Έλα, πες μου κάτι.
Δεν ξέρω.
Τι να πω;
- Γιατί είσαι έτσι; - Τι εννοείς;
- Έχεις αλλάξει. - Όχι, δεν έχω αλλάξει. Έλα.
- Έλα. - Κρυώνω.
Δεν μπορώ να σου μιλήσω, έχεις νεύρα.
Βλέπεις;
Έχεις νεύρα. Ηρέμησε.
Έλα.
Τι έχω κάνει;
Έλα.
- Μίλησέ μου. Πες μου γιατί... - Τι να πω;
Πώς είναι δυνατόν να έχεις αλλάξει τόσο;
- Τι εννοείς; Πώς έχω αλλάξει; - Σε ξέρω. Μου λες τα πάντα.
Όντως σου λέω τα πάντα, και σου λέω πως δεν έχω αλλάξει.
Δεν είναι τίποτε, έλα...
Εγώ...
Έχω πράγματα στο μυαλό μου. Ίσως να μη σε αφορούν.
Ένιωθα λες και μια τεράστια μαύρη τρύπα μας καταβρόχθιζε από μέσα.
Ήταν σαν μια παιδική ανάμνηση που κρατούσε.
Η παρουσία του ήταν μυστηριώδης.
Ανεξήγητη.
Αυτό το κομμάτι της εξαφανιζόταν.
Έπρεπε να το πει τότε.
Έπρεπε να το πει τώρα.
Όλα επιταχύνουν διαρκώς.
Βρίσκεται στο κέντρο μιας φυγόκεντρης δύναμης.
Άργησε να ρωτήσει τι ήταν πραγματικό.
Τι ήταν αληθινό.
Θα έπρεπε να έχει αντισταθεί στη μοίρα της τη γραμμένη
σε ένα ιερό βιβλίο που δεν διαβάζεται.
Θα έπρεπε να έχει αναρωτηθεί αν όντως γνώρισε τον Γκρεγκ.
Τώρα όλα είναι θολά.
Όλα είναι μπερδεμένα.
Δεν ήξερε καν αν τον αγαπούσε.
Ήταν όντως δεμένη μαζί του;
Είχε τελειώσει.
Ήταν στο μυαλό της.
Τα αεροπλάνα πετούσαν πολύ χαμηλά
και πολύ γρήγορα.
Σε αυτήν τη δίνη συναισθημάτων άκουγε τη φωνή της
που δεν ήθελε να μιλά, να ακούει ή να υπάρχει πια.
Κρυώνω, κράτα με πιο σφιχτά.
Μα τι ήταν αυτό; Ένα όνειρο;
Αλήθεια ήταν εκεί ο αεροδιάδρομος;
Ήταν ασφαλές αυτό το μέρος;
Είμαι ασφαλής εδώ;
Όλα έτρεχαν χαοτικά μέσα στο κεφάλι της.
Αυτές δεν ήταν οι σκέψεις της.
Τι μένει μετά το θαύμα μιας γνωριμίας;
Είναι η ζωή θέμα προσφοράς και ζήτησης;
Αν ζούμε έτσι,
ο κόσμος θα γίνει σκουπιδοτενεκές της ιστορίας.
Χρειαζόμαστε περισσότερα. Μαγεία, επιθυμία, παιχνίδι...
Χρειαζόμαστε κάτι που να μας ενώνει.
Κάτι που να μας κρατά μαζί.
Είναι η παιδική μας ηλικία.
Δεν το καταλάβαινε.
Η αίσθηση του παιχνιδιού που έπαιζε μικρή δεν την είχε εγκαταλείψει.
Γιατί; Γιατί όλα είναι προβλέψιμα.
Η κακοκαιρία, οι εκλογές,
η αντίδραση στις διαφημίσεις,
το γέλιο ή το κλάμα στις ταινίες,
η οικονομία, η τροχιά των αστεριών,
σε πόσο χρόνο θα καταστρέψουμε τον
ακατανόητο πλανήτη στον οποίο τρέχω...
Είναι δικό μου λάθος;
Από την αρχή φανταζόμουν το τέλος μας.
Το φανταζόμουν σαν ξεκίνημα.
Μακάρι κάτι να μας κρατούσε μαζί.
Μακάρι να μη μας χώριζε ο κόσμος.
Είναι όντως λάθος μου;
Κάτι έχει σπάσει εδώ.
Υπάρχει κάτι ανεπανόρθωτο γύρω μας.
Περίμενα το δυστύχημα.
Τώρα που συνέβη, νιώθω ακόμη πιο άδεια.
Φοβάμαι τι θα συμβεί σε αυτόν τον κόσμο.
Όσο περισσότερο μιλώ τόσο πιο άδεια νιώθω.
Είμαι εντελώς άδεια.
Θλιμμένη και μόνη σαν εμπορικό κέντρο τα μεσάνυχτα.
Θέλω το αεροπλάνο να βρει διάδρομο.
Θέλω να προσγειωθεί και να βγει από μέσα μου, να μη φοβάμαι.
Τίποτε δεν μας συνδέει πια.
Δεν θέλω ποτέ να δω άλλο δυστύχημα.
Είμαι μόνη κι έχω χάσει τον έλεγχο.
Κάτι απαίσιο θα συμβεί.
Θέλω ένα γρήγορο τέλος, να πέσουμε μεμιάς.
Τέρμα στις φαντασίες.
Δεν θέλω να πάω σε καμία εκδήλωση.
Δεν θέλω να παρακολουθήσω, δεν θέλω καν να κινηθώ.
Δεν θέλω ρόλο σε ό,τι συμβαίνει.
Θέλω να σταματήσουν όλα τώρα.
Δεν θέλω να μιλώ για μένα πια. Θέλω ο κόσμος να με αδειάσει.
Μη με κρατάς και μη με αγγίζεις. Άφησέ με μόνη και θλιμμένη.
Θέλω δάκρυα.
Όταν φύγεις, θα γίνω κάποια άλλη.
Μπορώ να γίνω μια άλλη. Άσε με εδώ.
Θέλω να πάψουν όλα τώρα.
Άσε με μόνη μου.
Τα νεκροταφεία δεν είναι για αθλοπαιδιές.
Αφήστε να σας βοηθήσω.
Εδώ είναι όλοι.
Μαζί μας.
Εκείνοι που αγαπούσαμε...
Εκείνοι που έφυγαν.
Που ήρθαμε να τους δούμε.
Ήρθα να αφήσω λουλούδια στον τάφο της κόρης μου.
Μας άφησε πριν δύο χρόνια.
Έζησα επτά χρόνια
σε ένα κελί.
Το ονομάζαμε "υποβρύχιο".
Ήταν σκοτεινό.
Ποτέ δεν το έβλεπε το φως.
Μια μέρα με έβαλαν σε ένα κελί
στην κορυφή του κτηρίου.
Το θέαμα ήταν φοβερό...
Είναι υπέροχο το ηλιοβασίλεμα
όταν έχεις ξεχάσει την όψη του.
Εγώ δεν είμαι...
ευαίσθητο άτομο.
Αλλά είχα δάκρυα στα μάτια μου.
Και μετά με μετέφεραν...
πίσω στο υποβρύχιο.
Μα κάτι είχε αλλάξει μέσα μου.
Η κόρη μου πέθανε λίγο μετά.
Πάρ’ τα.
Μπορείς να τα κρατήσεις.
Πάρ’ τα.
Υπάρχει κάτι...
σε σένα.
Κάτι...
Δεν έχω λόγια.
Ποτέ δεν έχω.
Αλλά βλέπω...
κάτι...
πολύ ιδιαίτερο σε σένα.
Σαν να ήσουν λίγο...
έξω από τα πάντα.
Αυτό το Σάββατο του Δεκέμβρη...
είναι λυπηρό.
Και βρίσκεστε εδώ...
Βρίσκεστε πάλι εδώ...
Βρίσκεστε ακόμη εδώ...
Είναι και ημέρα προσωπικής οδύνης.
Γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς
τις προηγούμενες μέρες
βιώσατε μια παράξενη μοναξιά.
Ήταν η ζωή,
πιο μαγευτική,
πιο εκθαμβωτική,
πιο γενναιόδωρη από ποτέ.
Και ήταν κομμάτι του εαυτού μας.
Ήταν κομμάτι της Γαλλίας.
Γι’ αυτό βρισκόμαστε όλοι εδώ σήμερα.
Αυτός είναι και ο λόγος
που μιλώ ενώπιόν σας.
Είμαστε ένα έθνος που εκφράζει την ευγνωμοσύνη του.
Γιατί είμαστε ενωμένοι.
Έχουμε ζήσει για αιώνες, πολλές εποχές,
πολλές γενιές, παρά τους κοινωνικούς διαχωρισμούς.
Και κάθε φορά,
χάρη στην ανεξήγητη ανθρωπιά μας,
νιώθαμε λιγότερο μόνοι.
Και το συναίσθημα που μας φέρνει εδώ μοιάζει με αυτήν την ανθρωπιά.
Αυτό το συναίσθημα δεν είναι ψεύτικο.
Σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του.
Είναι η ενέργεια που ενώνει τον λαό μας.
Είναι μια κινητήριος δύναμη.
Ε!
Εδώ κάτσε!
Μακάρι να με άκουγες.
Να με κατανοούσες.
Άκουσα την ομιλία τους.
Τα λόγια τους παρασύρουν.
Από τη μία, αυτά που λένε είναι εξωπραγματικά...
μα από την άλλη η ζωή μας δεν εκφράζεται με λόγια.
Ένα σύνορο με χωρίζει από τον κόσμο.
Σαν να ήμουν σε ένα μεγάλο δωμάτιο χωρισμένο με ένα πέπλο.
Από την πλευρά μου...
βλέπω τον κόσμο μόνο μέσω εικόνων.
Εικόνες ενός εφιάλτη.
Γνωρίζω ότι από την άλλη πλευρά υπάρχει ζωή
και πραγματικότητα,
μα δεν μπορώ να πάω.
Μένω στη λάθος πλευρά.
Αυτές οι φρικτές εικόνες με στοιχειώνουν.
Ζουν μέσα μου.
Όλο αυτό το μίσος... αυτός ο φόβος...
αυτή η καταστολή...
κι η παραίτηση της γενιάς μας καθώς αδυνατεί να αλλάξει τον κόσμο...
Το έξω βρίσκεται εδώ, μέσα μου και παντού.
Αδυνατώ να βγάλω τον έξω κόσμο από μέσα μου.
Εγώ είμαι όλα αυτά.
Όλα όσα βλέπω έξω
και δεν τα αντέχω... Αυτό είμαι.
Αυτό είμαι τώρα.
Όλο αυτό.
Ο φόβος να χάσεις τα πάντα και να τα δεις να καταρρέουν.
Αυτό είμαι.
Είμαι όσα βλέπω έξω.
Δεν θέλω να είμαι αυτό.
Δεν μπορώ να το κοιτάξω σαν κάτι εξωτερικό.
Αυτό έχω γίνει.
Είμαι όλα αυτά.
Αν παρακμάσουν, θα παρακμάσω κι εγώ.
Αν θέλω να τα καταστρέψω, πρέπει να καταστρέψω εμένα.
Να περάσω το πέπλο.
Να κάνω τα βήματα.
Γιατί...
Όχι... δεν ήταν πάντα έτσι.
Όταν ήμαστε παιδιά και ξαπλώναμε κάτω από τα δέντρα,
παρακολουθώντας τα φύλλα στον άνεμο,
ήμαστε εκεί, τέλος.
Γνωρίζω ότι μοιραζόμαστε το ίδιο.
Όλοι βιώνουμε πολύ πιο όμορφα πράγματα.
Μας δένουν στον κόσμο.
Τραγούδια...
μια γνωριμία, μια ματιά...
έρωτας, ιστορίες...
πρόγονοι, αναμνήσεις...
όλα τα αόρατα πράγματα που μας διαμορφώνουν.
Θα έπρεπε όλοι να είμαστε εκεί.
Θα θέλαμε όλοι να νιώσουμε κάτι δυνατό
μέσα σε μια στιγμή που περικλείει όλες τις στιγμές.
Σαν να μην είχαμε ζήσει προηγουμένως.
Όλα βρίσκονται εδώ,
σε μία μόνο νύχτα...
σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου.
Τι μπορεί να πάθουμε;
Τι δεν μας αφήνει να επανασυνδεθούμε;
Είδα το τέλος της ιστορίας μας.
Παρακολούθησα τη στιγμή να φεύγει, ανήμπορη να τη συγκρατήσω.
Την είδα να περνά,
όπως βλέπεις να περνά το τρένο που μόλις έχασες.
Ένιωσα γέννηση και θάνατο.
Η νύχτα πέφτει στον κόσμο.
Η νύχτα πέφτει σε εμάς.
Αυτό μας διαφεύγει.
Αυτό έχουμε γίνει.
Δεν φταίμε εμείς.
Φταίει ο κόσμος γύρω.
Ό, τι δεν μπορούμε να αλλάξουμε.
Αυτό είμαστε τώρα.
Αυτό γνωρίζουμε μόνο.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο.
Όχι, όχι στ’ αλήθεια.
Φοβάμαι ότι θα αρχίσει ξανά.
Ακόμη κι αν αυτή η ζωή είναι όνειρο.
Ακόμη κι αν η πόλη μάς χωρίζει...
η νύχτα μάς περικυκλώνει.
Όλα είναι δυνατά τώρα.
Και μόνο τώρα.
Τετρακόσια...
Ακόμη κι αν ο κόσμος είναι σε πτώση.
Ακόμη κι αν είναι μεγάλη.
Τριακόσια...
Πρέπει να δοκιμάζουμε κάτι νέο.
Να είμαστε αισιόδοξοι.
Διακόσια.
Πρέπει να αλλάξουμε την πορεία της πτώσης.
-Εκατό.
-Ακόμη κι αν κρεμόμαστε στο κενό.
Πενήντα.
Ακόμη κι αν συντριβούμε.
Σαράντα.
Θέλουμε κάτι να μας κρατά μαζί.
- Τριάντα. - Αν όλα καταρρεύσουν...
αν το αεροπλάνο χτυπήσει στη γη...
-Είκοσι.
-Θα κρατήσουμε τον κόσμο μέσα μας.
Θα κρατήσουμε τη νύχτα αυτή σαν τη στιγμή των στιγμών.
Δέκα.
Κι αν όλα καταρρεύσουν αύριο...
θα ανάψουμε μια φωτιά με τα απομεινάρια του κόσμου τους.
Και αυτό θα είναι το φως μας.
Πέντε.
Ακόμη κι αν όλα καταρρεύσουν...
Με αναγνωρίζεις;
Δεν με θυμάσαι;
- Είμαι ο φίλος του Σιρίλ. - Σωστά!
Πώς είσαι;
- Καλά. Εσύ; - Μια χαρά;
- Πώς είπαμε ότι σε λένε; - Άννα.
Αυτή η ταινία δεν θα υπήρχε χωρίς την
αποφασιστικότητα και την υπομονή
των ανθρώπων των οποίων τα ονόματα μόλις διαβάσατε.
Δεν θα είχε ολοκληρωθεί χωρίς τη στήριξη των παρακάτω.
Τους ευχαριστούμε όλους.
Υποτιτλισμός: Επαμεινώνδας Σουφλερός